Onur’la birbirimizin elini tutalı 10 yılı geçti. Saygı, sevgi, sadakat, güven en önemli kriterler ama anlaşabilmek için bunlar da yeterli olmayabiliyor. Sebebiyse karşımızdakini olduğu gibi kabul edememek. Hayata bakışımız ve hayattan beklentilerimiz benzer olduğundan sorunları hayli azaltıyor. Lakin karakter farklılıklarımız 10 yıldır ikimizi de sınıyor. Onun rahat ve plansız yaşam seçimine karşılık benim plan programlı alışkınlarım; kimseye hayır diyememesine karşılık benim karşımdaki üzülecek...
Arşiv - Nisan 2020
Aydede (2018)
İçinde çikolata olmayan ama saçma plastik oyuncaklar barındıran büyük sürpriz yumurtalardan en son su fışkırtan yüzük çıktı! “Eve gidince sana sıkayım mı anne?” diye güldü. “Olur tabi, hatta babana da sıkarsın, çok şaşırır” dedim. “Hayır babama fışkırtmam, ben onu çok seviyorum” dedi, durdu “Yani seni de çok seviyorum babamı da ama ona fışkırtmam” dedi. Gülsem mi ağlasam mı bilemezken rol modeli babası olduğundan şanslılığına şükrettim. Zira anne-baba-dede-büyükanne gibi rol...
7Yüz (2017)
İlk 30 yılımda kendimle çokça yüzleştiğimi sanıyordum. Ailem, akrabalarım, çevrem, okullarım, arkadaşlarım, iş hayatım hayli tecrübe (!) yaşattığında herkesin/her şeyin karanlık tarafını irdeleyip cebime koyardım. Sonra anne oldum ve vicdan muharebesiyle baş başa kaldım. Hem kişiliğimi anlamakta hem sınırlarımı zorlamakta annelik bana çok şey kattı. Bazı çıkmazlarımda “Bu benim karanlık tarafım mı acaba?” diye sorguladım Bu karanlık tarafa ben diyeyim bencillik, siz deyin hayatın ta kendisi...
Little White Lies 1-2 (2010-2019)
Yaş ilerledikçe, Celil Ediz büyüdükçe Onur’la sıklıkla ağzımızdan şu cümle çıkıyor: Emekliliğimizde İstanbul’dan kaçalım. Hatta şimdiden adım atmaya çalışıyoruz. Bunu yıllar önce çok kişiden duyup “Beğenmiyorsanız gidin arkadaşım büyük şehirden!” diye eleştiriyorduk da iş öyle değilmiş. Peki, neden kaçmak istiyor insan? Kalabalıktan, stresten, yoğunluktan, bitmeyen daha iyi yaşama isteklerinden, samimi görünme telaşından, akışa bırakamamaktan… Daha nicelerini sayarken yıllar önce...
Sarmaşık (2015)
Celil Ediz henüz karnımdayken onla konuşmaya başladım. Ruhuma iyi gelen Candan Erçetin, Cem Karaca, Barış Manço, Erkin Koray’la 9 ay geçirdi. Doğduğundan beri bebekten öte insan olduğunu unutmadan uzun uzun konuşuyorum. Tabi aylar ilerledikçe kelimeler düzeltilmeye, sınırlandırmaya, sansürlenmeye başladı. Hele 3 yaş itibariyle vakum gibi her şeyi emen beyni sayesinde özen arttı. Gerçi yaşımız 5 de olsa 35 olsa da hayatımızda sansür fazlasıyla var. Özgürlüğümüzü dile getirmek istesek de ne ülke, ne...
Primal Fear (1996)
Türkiye gündemi öyle hızlı değişiyor ki neye üzüleceğimizi, neye karşı duracağımızı bilemiyoruz. Dün depremden korkarken akşamına şehitlerimize üzülüyoruz, sabah olmadan sınırdaki çocuklar için nutkumuz tutuluyor. Yarınımız meçhul, güvenimiz darmaduman, geleceğe inancımız sallantılı… Biz bunlara üzülürken çocuk istismarları durmuyor ve giyilen bir ceketle ceza azalıyor. Elbette tek söylemle ne hukuk sistemini ne de adaleti sorgulayacak yetkimiz, bilgimiz yok. İyi de, bu çocukları büyütürken...
Aftershock (2010)
99 Marmara depreminde her yaz olduğu gibi Çorum’daydık. İstanbul’da hissedilen diğer tüm depremleri yaşasak da o yıkıcı büyüklüğü görmedik. Gençken insanın gözü kara oluyor; anneliği tadınca ve kendinden önce başkasını düşünmeye başlayınca planlar, ihtimaller peşini bırakmıyor. Bu hafta tedbirleri tekrar tekrar hatırlatacak deprem haftasındayız! Hatırlanacak bir şey de yok, ülke hep sallanıyor. Tek başımıza elbette yetmez ama en azından evde-arabada deprem çantaları hazırladık, buluşma...
Drishyam (2015)
Sinema tutkum ve istikrarım hep sorgulandı. “Nasıl bu kadar film izliyorsun? Çok izleyince kafan karışmıyor mu? Uykun gelmiyor mu? Tek başına izlerken sıkılmıyor musun?” sorularını sabırla yıllardır yanıtlıyorum. Ataerkil ailede büyümenin yarattığı kısıtlı sosyalleşme imkanı nedeniyle izlemeye ve okumaya çok zaman ayırdım. Filmi sadece izlemekle kalmayıp çok dersler çıkardım, bakış açımı geliştirdim, yeni fikirler edindim. Bir sahnedeki masanın üstündeki süslerin renk uyumundan tutun da...
Damat Koğuşu (2017)
Evlatlarımız yumuşak karnımız; en ufak tehlike ihtimalinde bile nevrimizin dönüyor. Sosyal medyanın gücüyle çocuk istismarlarını daha kolay duyar olduk. Haberleri okumak can acıtsa da bir tanesini bile kurtarma ihtimalimiz dünyaya bedel. Neler yapmalıyız, nasıl korumalıyız, nasıl yardım etmeliyiz; bilmiyorum. Çocuğu ne okula, ne başka yere çıkarmadan ev hapsine sokamayacağımıza göre – ki gelişmekte olan toplumumuzda bu istismarlar aileden de kaynaklanıyor – paranoyaları sıraya dizmek zorunda...
Detachment (2011)
Freedom Writers filminin yazısında başıma gelen iki olayı yazdıktan sonra benzer şeyleri yaşayanlar ve bundan ötürü çocuklarında daha hassas olan hemcinslerim epey mesaj attılar. Yeni nesil annelerin çocuklarının üstüne çok düştüğünü eleştiren büyüklerimiz, uzmanlarımız var. Kendilerince haklılar, ayarı iyi tutturmak lazım lakin çocuktan kıymetli ne var şu dünyada? Maddi manevi eksikliklerimiz hayalimizdeki konforu çocuklarımıza sunmayabilir, hepimiz bu kadar şanslı değiliz. Bazılarımız 7/24 ekmek...